Tapkırarlılar olarak tarihimiz ve geçmişimiz hakkında elimizden yazılı hiçbir belge ve kayıt yoktur. Bugüne kadar bu konu hakkında sadece kuşaktan kuşağa yaşlılarımızın anlattıklarıyla yetinip durduk. Zaman zaman farklı ve çelişen bilgilerle karşılaştık. Bu sözlü bilgiler de herkes tarafından tam olarak bilinmiyor. Hele hele yeni kuşağın bu konuda hiçbir bilgisi yoktur.

Diğer toplumlar ve halk grupları gibi biz Tapkırarlılar olarak da kökenimizi bilmemiz gerekir. Unutmayalım ki tarih, toplumların hayatta kalabilmek için birbirleri ile sürekli olarak yaptıkları ilişkilerin sonucudur. Tarih yazılmadıkça tarih sayılmaz. Yazılmayan tarih de tabii ki okunmaz. Okunmayan tarihi de gelecek nesiller bilemez. Biz Tapkırarlılar olarak da tarihimizin bilinmesi için bunu önce yazmalıyız diye düşündük. Sonra yeni nesillere okutmalıyız. 

Tarih insanlara sadece geçmişi hakkında bilgi vermez, aynı zamanda tarih bize bir toplumun geçirmiş olduğu kültür evrelerini, eğitimini, dinini, gelenek ve törelerinden de somut veriler bırakır. Bir toplumun tarihi yazılmamışsa, kökeni ve kimliği belli değil demektir. Bu durumda o topluluk yok olmaya mahkûmdur.

Bizler, bir grup Tavkirarlı olarak artık tarihimizin yazılması gerektiğini düşündük. Bu vesile ile ulaşabildiğimiz tüm yaşlılarımızı dinledik. Bu konuda az da olsa fikri olan tüm insanlara ulaşmaya çalıştık. Onları dinledik ve toplanan bilgilerin hepsi bana aktarıldı. Toplanan bilgiler arasında akla en uygun olanı, anlatılanlar arasında en çok benzerlik gördüğüm fikirleri kaleme aldım. Bu vesile ile “kesinlikle burada yazılanlar doğrudur” demiyorum.

Tarafımdan hazırlanan bu yazı, uzun süre Site’de kalacaktır. İsteyen fotokopi yoluyla çoğaltıp dağıtabilir. Sizlerden gelecek her türlü fikir, öneri ve itiraz doğrultusunda tekrar elden geçirilip son şekli verilecektir. Bu kaleme aldığım yazı hakkında itirazı olan, farklı bir görüşü olan hiç çekinmeden direk ya da Sitemiz aracılığı ile bana görüşlerini iletebilirler. Tavkirar tarihini ilk defa böyle geniş bir şekilde kaleme almak benim için büyük bir onurdur.

Tavkirar’ın kuruluş tarihi tam olarak bilinmiyor. Büyük bir ihtimalle 17. yüzyılda Anadolu'daki iç isyanlardan dolayı zorunlu göçler sonucu Tavkirarlıların gelip bölgeye yerleşmek zorunda kalmış olmaları tahmin ediliyor ve böylece Tavkirar'ın temeli atılmış olduğu sanılıyor.

Tavkirar köyleri(Tapkıran, Tapkırankale ve Tosun Mezrası); Elbistan– Malatya karayolunun doğusuna düşen Nurhak Dağı(3080m) ile bugünkü Malatya – Maraş sınırını belirleyen dağ şeridinin(Beyaz Dağı) arasında kurulu o istikametin en son köyü olup, belini Nurhak Dağına vermiştir. 1930’lu yıllarda Tapkıran ve Tapkırankale köyleri olarak iki ayrı muhtarlığa bölünmüştür. 80’li yıllara kadar 35–40 hane iken, bugün birkaç ev kalmasına rağmen ayrıca Tosun mezrası da vardır.

Yerleşim olarak Tapkıran(Büyük Köy) ve Tosun Mezrası toplu halde olup, Tapkırankale ise biraz dağınıktır. Tapkırankale; Yazı Evler, Masonlar ve Yukarı Evlerden oluşmaktadır. Tapkıran, Elbistan ilçesine bağlı bir köydür. Elbistan ilçesine 55 km, Kahramanmaraş iline 215 km ve Malatya'ya da 150 km uzaklıktadır. Nüfusu, 2000 yılı verilerine göre 342 kişidir. Şu an muhtarlık görevini Ramazan ALAGÖZ üstlenmiştir. Tapkırankale, Elbistan ilçesine bağlı bir köydür. Elbistan ilçesine 59 km, Kahramanmaraş iline 219 km ve Malatya'ya da 150 km uzaklıktadır. Nüfusu, 2000 yılı verilerine göre 254 kişidir. Şu an muhtarlık görevini Garip GÜNGÖR üstlenmiştir.

Köy, deniz seviyesinde oldukça çok yükseğe(yaklaşık 1400m) kurulduğu için temiz doğası astım ve benzeri hastalıklara çok iyi gelmektedir. Kışları soğuk ve karlı, yazları ise serin bir özellik taşır. Bölgede cephe iklimi hâkim olduğu için, ilkbaharda bol yağış, temmuz – ağustos aylarında ise ova oldukça sıcak olur.

Bölgenin can damarı Söğütlü çayı, Nurhak dağın eteğindeki Tahtalı ovasında çıkar ve Elbistan’a kadar uzanır, orada Ceyhan nehrine dökülür. İlkbaharda karların erimesiyle su debisi oldukça yükselir. Hatta zaman zaman sel ve taşkınlıklara da neden olur, ama yazın su çok azalır. Söğütlü Çay’ın kenarında dikilen kavak ve söğüt ağaçları hem erozyonu önlüyor ve hem de halk için uzun vadeli bir gelir kaynağı oluşturuyor. Söğütlü Çay’ında balık avlama imkânı vardır. Çay’da sazan ve alabalığı yetişir. Bu tatlı su alabalığı, protein bakımından dünyanın en iyi balıklarındandır.

Bir zamanlar çevresi Ardıç ormanları ile kaplı iken, bilinçsizce kesildiği için bugün çevresi kelleşmiş ve çıplak kalmıştır. Fakirlik ve cehaletten doğa katledilmiştir. Köyün çevresindeki yüksek dağların çokluğu göz önüne alındığında, çeşitli yerlerden çıkan soğuk pınarların ağaçlı bölümlerinde kamp yapma imkânı vardır.

Köy ekonomisi tarıma ve hayvancılığa dayalıdır. Tavkirar, yüksek ve sulak yaylaları ile mera hayvancılığına çok elverişlidir. Yöre halkı tarımcılık ve bahçıvanlık ile uğraşır. Köyde hayati ürünlerin tamamı yetişir ve bulunmaktadır. Arazisi az ve engebeli olmasına rağmen, Tavkirar ovasında fasulye, buğday, arpa gibi ürünlerinin yanında yaz sebzeleri de yetiştirilmektedir. Bölgede yetişen belli başlı meyveler arasında; elma, armut, erik, kayısı, kiraz, dut ve daha çok sayıda meyve sayabiliriz. Dağlarda da yabani olarak kendiliğinden yetişen birçok meyveye rastlamak mümkündür.

Köy halkı alışveriş imkânlarını Elbistan ilçe merkezinde yapmaktadır. İlçede tarım ve sanayi gelişmiş olduğundan, ilçe merkezindeki çeşitli dükkânlar ve pasajlar alışveriş imkânı sağlanmaktadır.

Tapkıran ve Tapkırankale köylerin her birinde birer ilköğretim okulu var. Köy öğrencileri orta derece eğitimini tamamlamak için taşımalı eğitim sisteminden yararlanarak komşu köyümüz olan Karahasanuşağı Köyü’ne giderek eğitim almaktadırlar. Lise ve dengi eğitimi ise Elbistan ilçemizde tamamlanmaktadırlar. Köylerimizde okuma yazma oranı % 99 civarındadır.

Köylerimizin içme suyu sorunu kısmen çözülmüş durumdadır. Tapkıran Köyün içme suyu ve kanalizasyon şebekesi köy muhtarının örnek çalışmaları ve Avrupa’da yaşayan halkın maddi desteği ile tamamen çözülmüşler. Tapkırankale köyünde içme suyu şebekesi var ama kanalizasyon şebekesi yoktur. Köye gelen içme suyu, İtme dağın(Beyaz dağı) eteklerinden çıkan Söğütlü Çayın ana kolu olan Pınarbaşı suyundan temin ediliyor. Ancak köylere gelen su yetersiz düzeyde olduğu için özellikle de Tosun Köyü ve Masonlar bu sudan düzenli faydalanmıyorlar. Köylerimizde Ptt şubesi ve acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi de yoktur.

Tapkırankale Köyünde kurulan Balıkçılık Tesisleri sayesinde yaz aylarında Söğütlü Çayı kenarında piknik yapma olanağı da söz konusudur. Elbistan ve bölge köylerinden ayrıca Avrupa’dan çalışan halkımız tarafından yerli ve yabancı turizme mekân olmaktadır.

Avrupa’da(özellikle de İsveç, Almanya ve İngiltere) yaşayan köylülerimizin birçoğu son yıllarda köyde yeni evler yapmaya başladılar. Ama buna rağmen Tosun Köy’ün şimdilik içme suyu ve kanalizasyon sorunu devam etmektedir.

Tüm bölgede olduğu gibi köylerimizden de oldukça çok sayıda insan yurtdışında yaşamaktadır. Diğer bölgelerden farklı olarak köylerimizde dış göç çok erken başladı. 1970’li yılların başında ilk dış büyük göç İsveç’e gitti. Bugün özellikle de İsveç’te 4 bine yakın Tapkıranlı vardır. Her ne kadar çoğu Uppsala bölgesine yerleşmişse de neredeyse İsveç’in her kasabasına dağılmış durumdadır.